Wat ik nu weet, zei hij, is dat er in september een groep begint en in november een groep. En jij staat op de lijst, met nog een heleboel anderen. Het is nog even afwachten wanneer je kan beginnen. In de tussentijd hebben we een aantal gesprekken, zoals vandaag. En ook: Je bent al begonnen, je bent goed bezig.

Vind je het goed dat we dit nu gelijk gebruiken om doelen vast te stellen, vroeg hij, of is dat al te snel? Ja, nee, geen probleem, zei ik, ik sta overal voor open. En dus formuleerden we een eerste doel aan de hand van de situatie die ik noemde. Hij schreef en haalde door en vulde aan en ik praatte. Zoals we al eerder constateerden, zei hij, aan inzicht onbreekt het niet.

Toen we een nieuwe afspraak maakten, stonden er drie regeltjes op papier. Dingen die ik nu doe, met moeite en die naar verwachting straks makkelijker zullen gaan. Drie kleine, simpele, alledaagse dingen van de grote stapel met moeilijkere en volledig onoverkomelijke dingen. Maar zelfs die kleine simpele vergen een plan van aanpak en inspanning, aandacht en toewijding. Het is moedbenemend en hoopgevend tegelijk.

Ik droomde van een haakje. Een modern vormgegeven, glad afgewerkt, metalen haakje met aan het andere uiteinde een universeel kliksysteem. En dat paste dan op allerlei plaatsen – thuis en in de openbare ruimte -  in een soort sloten en dan kon je er je jas aan hangen of een tasje. Voorwaarde was wel dat je betaalde, want als de tijd op was, ging het slot open en viel het haakje op de grond. Met je jas of je tas.

Ik bedacht ook een criminele toepassing. Door een tasje op te hangen met daarin een stofje dat een chemische reactie aangaat met een andere stofje in een bakje dat eronder werd geplaatst, was het mogelijk iemand in de betreffende ruimte te vergiftigen. Of om brand te stichten. Terwijl je zelf ergens anders voor een alibi zorgde. Om die reden werd het plan afgekeurd.

Jammer, want het was een mooi ding om te zien.

De band van mijn broek knelt een beetje en mijn short is iets te ver omhoog gekropen. Ik sta op en pluk aan mijn kont. Er staat kippenvel op mijn armen, zo zonder trui, terwijl net toen de zon nog naar binnen scheen, de vlammen mij uitsloegen. Ik heb een droge mond en de scherpe smaak van pure chocolade op mijn tong. Een slok water helpt niet direct, mijn speeksel is te dik en wil niet mengen, lijkt wel.

Onder mijn raam zegt iemand: Ik ben mijn hesje vergeten. Ja, maar ik ben mijn hesje vergeten. Nee, ja, maar ik ben het vergeten. Wat? Ja, maar ik baal er zo van. Ja. Is goed. Oke, tot zo.
Dan is het stil, maar niet lang: Hoi. Ja goed en met jou? Ik ben mijn hesje vergeten. Ik ben mijn hesje vergeten…

Ik moet denken aan Jan, die al weken regelmatig schrijft over zijn pekske, dat het nog niet compleet is, maar wel bijna en welke delen nog ontbreken en wat er allemaal al wel is en hoe daarin de opwinding doorklinkt en met de dag groeit, naarmate Vastelaovend nadert. En dat ik mij daar niet zoveel bij voor kan stellen, omdat ik altijd bang ben dat het toch tegenvalt.

De bel gaat. Een man met een fluoriserend geel met blauwe jas. Ambulance, denk ik, maar hij zegt meteropnemer. In zijn hand heeft hij een apparaat met scherm en toetsen, in zijn andere hand een kleine zaklamp. Ik open de kast, pal naast de deur. Hij bestudeert nauwkeurig de nummers op de elektriciteitsmeter, voert getallen in en vraagt om het huisnummer. Achtenveertig zeg ik en mijn naam verschijnt op het scherm. Ik zie ook dat hij in een keuzemenu de optie 'Incidenteel afwijkende meterstand' aanvinkt en dan nogmaals de meterstand invoert: 97355.
Bedankt, zegt hij.
Ik zeg: klopt dat wel, heeft u wel de juiste volgorde?
Nee, zegt hij, het is een afwijkende meterstand.
Ik zeg: ja, maar u voert het laatste cijfer eerst in.
Nee, dat moet, zegt hij.
Ik twijfel. Ik denk dat hij een fout maakt en ik denk ook: het zal wel zo zijn, hij doet dit vaker en ik weet niet hoe dat programma werkt.
Bedankt, zeg ik, en een prettige dag nog.
Hij draait zich om, naar de voordeur van de buren. Maar die zijn verhuisd, daar is niemand. Ik sluit de deur.

Ik ga verhuizen. Dat betekent ook een andere internetaanbieder en een gat tussen de bexebindiging van het een en het begin van het andere abonnement. Dus de komende twee weken geen nieuws van mij.

Adele – Someone Like You

EDIT: Hier eenzelfde op youtube.

Ik heb een nieuwe mantra. Angst is aangeleerd, las ik ergens. 

Het konijn was ontsnapt. Hoe hij het hok had opengekregen was onduidelijk, maar hij zat midden in de tuin en liet zich niet pakken. Omdat het donker werd en na herhaalde pogingen het hok leeg bleef, dachten ze: 'Hij bekijkt het maar, morgen weer een dag. Misschien krijgt hij honger of heimwee.'

Na twee dagen had het konijn zijn territorium uitgebreid tot de tuin van de buren en waren de vangpartijen nog even ineffectief gebleken. Bij naderend onheil zocht het dier zijn toevlucht onder het chalet, via een kleine opening in de onderbouw. Het idee om daar dan een ren of kooitje voor te zetten, werd met enthousiasme begroet: 'Dat we daar nog niet aan hebben gedacht! Hij zal er toch wel weer een keer onder vandaan moeten komen, als het licht wordt of als hij honger krijgt..'

Na het begin van de nieuwe week was het konijn van de radar verdwenen. Het kooitje was nodig geweest om katten te vervoeren en de voortvluchtige had zich uit de voeten gemaakt. Ons meeleven veranderde geleidelijk in acceptatie: 'Hij geniet blijkbaar van zijn vrijheid. En je hebt de katten nog en de hond..'

Het werd stil rond het konijn. Tot vorige week, vanuit het niets: 'Het konijn is dood. Doodgereden. Gisteren vonden we hem langs de weg.'
Een verdrietig, maar bevredigend einde van het avontuur. Konijn had de kans gegrepen, volop genoten van de vrijheid, maar iets te luchthartig de risico's onderschat. Zo is het leven.

Vampire Weekend – White Sky

Ik reed vandaag weer door de polder naar het huis met de holklinkende vloeren. Ik wil de wand met de deur van de hal verplaatsen en er kwam een mannetje die net werk levert. Zo zei een van mijn collega's. Hij heeft, nog niet zolang, een winkel met half-half antieke meubels en oud-aandoende woon-accessoires en fietsen en brommers. Hij wil minderen, maar hij doet nog wel af en toe een klus, totdat de winkel goed loopt. Ik ken de winkel wel, ik rijd er vaak langs en ik heb er een keer een brommertje gebracht en weer opgehaald. Vijf euro kostte dat, want de band kon nog worden geplakt.

Maar nu kwam hij kijken naar hoe het is en hoe het moet worden. Ik wees wat de bedoeling was, dit weg en dat daarheen en kijk dit deel is er later tussen gezet en dat stuk loopt daar door. Hij keek, klopte, plukte aan zijn snor, deed de deur dicht en weer open, humde, mat dingen met zijn duimstok, kuchte eens en constateerde wat ik al had bedacht: het kozijn kon niet hergebruikt worden op de nieuwe plaats en het later geplaatste wanddeel kon het best opnieuw gedaan worden. Daarna namen we de details door en maakte hij een schetsje met de afmetingen.
Hij moest kijken of zijn vader de winkel kon waarnemen, want het was teveel werk om het 's avonds erbij te doen, heen en weer rijden was niet de moeite waard voor die paar uurtjes. Hij ging het rekenwerk doen en dan liet hij zo snel mogelijk iets horen.

Ik deed de deur achter hem dicht en keek nog eens naar de deur van de hal en naar het muurtje dat gesloopt moet worden. En ja, ik wil het liever goed hebben, zodat ik niet over een jaar denk had ik het maar gelijk goed aangepakt. Maar ik denk dat ik toch werk moet maken van nog een offerte, want hij zat niet om de klus te springen en dat zal doorwegen in de prijs.

Ik schraap de lucifer langs het doosje en als de kop sissend ontbrandt, draai ik het gas open. Dan doe ik water in de pan en zet die op de vlam. Ik zoek drie aardappels uit de zak – altijd de kleinsten, totdat de zak leeg is – snij ze doormidden en laat ze in de pan vallen.Voordat ik het deksel erop leg en het gas hoog draai, strooi ik wat gedroogde kruiden in het water. Ook gaat er nog een grof gesneden uitje bij. Ik weet niet of het volgens de regels van de kookkunst is, maar het ruikt lekker, dus zal het ook wel goed zijn voor de smaak.
Ik snij de paprika op een bord, eerst in vieren en dan in smalle reepjes. Als het deksel begint te klepperen, gaat het vuur laag. Na een kleine tien minuten schuif ik de paprika van het bord en ik schud een handvol erwten en sperziebonen uit de dozen uit het vriesvak. Na nog eens tien minuten giet ik het water af, met het deksel op een kiertje boven een teiltje afwaswater. Ook deze keer gaat het weer goed.
Alles past op een bord, het is maar een klein pannetje. De pepermolen knarst, hij is bijna leeg en ik vraag me af hoe hij open kan, misschien koop ik gewoon een nieuwe. Ik grijp een vork uit de la, twijfel tussen olijfolie en mayonaise, maar kies toch de mayonaise en bij de eerste hap merk ik dat ik het zout ben vergeten.